En nu verder

We zijn alweer langer thuis dan we weg zijn geweest. 3 Weken. Toch verdwijnt Quy Hoa niet naar de achtergrond. Integendeel. We zijn allemaal druk bezig met onze draagvlakactiviteiten en sponsors en donateurs te zoeken, met Quy Hoa en haar bewoners in het achterhoofd.

En jullie hebben het allemaal al wel door: we hebben het zó mooi gehad. Ik denk dat het van beide kanten gewoon genieten was. Eenmaal thuis moesten er toch veel dingen nog even 'landen' en kwamen er weer vlagen van gesprekken boven Leuke, mooie momenten, minder mooie momenten, maar het totaalbeeld is prachtig. (vind ik) Ik weet zeker dat de bewoners van Quy Hoa veel aan deze weken met ons hebben gehad en vice versa. Natuurlijk vraag je je af hoe nu verder? Dat weten we niet zeker, we kunnen alleen maar hopen dat het nu verder goed met hen allemaal zal gaan. Dat de kinderen fijn en zorgeloos opgroeien en straks buiten Quy Hoa kunnen gaan studeren en een baan kunnen vinden. Eén ding is wel zeker. De (ex)patiënten daar worden wel voorzien van al het nodige. En ik vind het een fijne gedachte om te weten dat een deel van het gedoneerde geld bij mensen in Quy Hoa terecht komt. Mensen die ik een klein beetje heb leren kennen. Op mijn laatste ochtend in het bejaardentehuis vertelde de arts, terwijl hij een doosje oogdruppels aan een mevrouw gaf, dat deze oogdruppels mogelijk werden gemaakt door de Nederlandse leprastichting. En de vrouw nam de oogdruppels met een grote dankbare glimlach in haar handen. Dat gaf toch wel een warm gevoel. En dat deed me toch ook realiseren dat een goed doel zoals de leprastichting toch echt goed werk verricht en probeert om het geld naar de mensen te brengen die het nodig hebben. En wat zou het erg zijn als dat op hield. Dat over een aantal jaar diezelfde vrouw geen oogdruppels meer kan krijgen...
Maar dat gaat natuurlijk niet gebeuren. Niet als het aan ons ligt. De leprastichting heeft er een stel ambassadeurtjes bij. Die met eigen ogen hebben kunnen zien wat lepra met mensen doet. Hoe diep de fysieke en mentale wonden zijn. En dat een paar euro meer daar voor grote veranderingen kan zorgen.

Ik zal de bewoners van Quy Hoa in ieder geval niet meer vergeten. En ik heb zo'n gevoel dat het wederzijds is. Ik denk dat ze nog wel eens terug denken aan die 2 weken met die gekke Nederlanders. Tenminste, dat is tijdens het afscheid van de bejaarden wel duidelijk geworden. Ze vonden het werkelijk waar fantastisch. En hun reacties en laatste woorden waren overweldigend.
En dat hebben we toch maar even met z'n allen gedaan. Onbekenden zijn we allang niet meer. Volgens mij zijn we daar in Vietnam een hechte groep geworden en ik heb het dan ook grotendeels aan mijn mede djm-ers te danken dat het zo'n fijne ervaring was en dat Durf Jij Mee 2009 een echt succes is geworden! Dus Anna, Bart, Chantal, Ditza, Eva, Hanne, Hielke, Jolien en Kai heel erg bedankt voor de fijne tijd, het gezamenlijke harde werk en de warme gezelligheid. Curt & Wiesje niet te vergeten, want het was lang niet zo geweldig geweest zonder onze top begeleiders

Dan, last but not least... staat er voor mij 3 oktober nog een benefietconcert op het programma. Dus ik wil iedereen heel hartelijk uitnodigen om naar St.Annaparochie ~19.30 in de Gideonkerk~ te komen en dit leuke concert bij te wonen. (Friesland is vanuit heel Nederland best wel te bereiken dus woonachtig buiten Friesland zie ik niet als een excuus om niet te komen) Neem dan wel een goedgevulde portemonnee mee. Jolien, Kai en Hanne zijn ook van de partij om samen met mij over onze ervaringen te vertellen en foto's te laten zien.

Dus wie weet tot ziens

Liefs,
Femke

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl